Klik hier voor een online preview...

Klik hier voor een sneak preview and place your order...

Op 12 februari 2012 ontving ik de vraag of een deelname aan een kunstenfestival www.vernicage.be te Antwerpen Noord mij kon interesseren.

De vraag kwam van Michael Lazic, die mij informeerde dat het festival de bedoeling had om een grote oude ruimte van het Stuivenberg badhuis sfeervol te metamorfiseren tot een kunstruimte met verschillende kunstdsciplines, van beeldende kunstenaars, schilder-en tekenkunst, fotografie en performances door mensen met beperkingen die door Michael geoefend werden voor een optreden , een ballet met spiegel (eeuwig symbool); Chinees Wester theater, muziek, kleinkunst en een Derwisj optreden ( dat ik van Tunesië kende) zouden aan bod komen.

Vanaf 21 april 2012 tot en met 29 april kunt u mijn deelname aan het "Experimenteel Salon, georganiseerd door de Koninllijke Piet Stautkring, bewonderen in Huize De Rop, Vrasenestraat 3, 9120 BEVEREN (B).

Alle werken, die hier te zien zijn, zijn denkopgaven. Zij willen aanzetten om dieper op de betekenis in te zoemen, de verbanden zelf te leggen en de objecten in al hun aspecten te lezen of gewoon het geheel aan te voelen of te ondergaan.

Midden februari werd ik door het vrouwencommittee van de stad Sint-Niklaas (België) gecontacteerd of ik eventueel werk had dat kon dienen als beeld voor een sterke vrouw op internationale vrouwendag. Ik had er drie : een vrouw die voorop gaat met ’t licht in de duisternis , een jonge vrouw als indignado, gedragen door mannen , hun ongenoegen uitschreeuwend over het huidige onrecht in de maatschappij . een vrouw die er drie inhoudt, flink overeind blijvend terwijl ze schildert en nog twee andere ondersteunt: triumviraat van sterkte.

Tenslotte viel de keuze op dit werk in vrije vorm. Voor vele vrouwen was het gevoelsgeladen en meerdere hadden er een binding mee, een troost aan of vonden het gewoon sterk en plaatsten het op hun schoorsteen. Het werd door de stad gebruikt als affiche , uitnodigingskaart en boekenlegger.

In 2003 had ik de ingeving de zeer oorspronkelijke natuur die Gauguin in zijn werken afbeeldde op te zoeken en te kijken of diezelfde schoonheid nog aanwezig was in deze streek en in deze dorpjes of plaatsen waar hij verbleef en werkte in zijn tijd , met Pont d’Aven als centrum, waar eind van de 19e eeuw een groep Amerikaanse kunstenaars neerstreek en een achteraf beroemde groep vormde . Aangezien Bretagne in die tijd als totaal afgesloten gold, in een zeer originele geisoleerde toestand vertoevend , trok het heel wat kunstenaars aan, ook vanuit Parijs .

Ik besloot de streek te verkennen en moet toegeven dat het een fascinerende gebeurtenis gebleven is . Van die Bretoense eigenaardigheid is tot heden heel wat terug te vinden en aan woeste, buitennissige natuur ontbreekt het tot op de dag van vandaag niet.

Aangezien ik een huis vond in de omgeving van een klein onbewoond eiland (de archipel :les isles de Glenan is niet zo ver )dat dagelijks onderhevig was aan eb en vloed trof ik er ongelooflijke constructies van rotsen aan , in alle kleuren en maten : ruwe en gepolijste stenen, door schimmels en mossen gekleurd , in onuitputtelijke vormen en formaties , die de verbeelding prikkelden en creativiteit opdrongen . Dagelijks veranderende kreekjes, draden, kelpformaties, , zaden, mosselbanken en wieren en bijzondere kleine planten fotografeerde ik om ze zo vast te houden. Het was één ongekende , steeds wisselende, bijzondere wereld alsof je op een zeldzame planeet rondliep. Aangezien de stenen met hun steeds variërende vormen een eigen taal spraken en ik er menselijke figuren begon in te zien , kon ik niet nalaten er enkele mee te nemen. De meesten waren prachtig, gewoon sculpturen met een betekenis . N a verloop van tijd begon ik die eruit te halen.Daarom verzamelde ik enkel stenen die niet te zwaar waren om een eind mee te sleuren , die bijzondere vormen hadden en waarin ik een beeld kon zien. In mijn atelier begon ik datgene waartoe ze me aanzetten erop te schilderen , eruit te halen wat ze me suggereerden en zelf formaties te combineren.

Deze kleine sculpturen zijn de neerslag daarvan. G. Cleuren 2012

Vanaf 15/03/2012 toten met 30/06/2012 kunt u mijn tentoonstelling van de reeks ‘Virtuele Werelden’ bewonderen in de galerij ‘ Espace tendances , Rue de l’université, 35 te Luik (B).

Hier is een grote verscheidenheid in eenheid en onmiskenbare eigenheid , gedragen door menselijke inhoud, een evolutie van mijn werk over 10 jaar tijd heen te zien . Alles werd uit het hoofd geschilderd uit de herinnering van de geest, het overdenken en denken en zien in beelden van een eigen taal, omgezet, bepaald door een aparte vormgeving: totaal vrij, een poging tot perfectie van het inperfecte, zoals de mens. Ik noem het virtuele werelden.

Maar ook die zijn werkelijkheid. Dagdagelijks worden eigenaardigheden, gevoelens naar aanleiding van een gebeurtenis, confrontatie of bewustwording genoteerd. Het zijn de kleine vreugden van vrij zijn, genieten van rust, ontmoetingen met en verwondering over de natuur, (lucht water, vogels, dieren) , twijfels, verdriet en verwarring,nachtelijk denken en confrontaties met een vreemde, andere cultuur.

Kortom alle menselijke aspecten in beelden vastgehouden. Herkent U zich erin ? Had U die ervaring ook ? Hoe zou u dat in beeld zetten? Het vraagt wat inspanning om het te lezen, maar dat is net het boeiende eraan!

Uitnodiging van de stad Monastir, Tunesië voor de 9e sessie van het Festival des Arts Plastiques van 10.9 to 24.10 – 2011.

Nu de 3e maal nam ik deel aan het festival des arts . Na opening van het festival door het organisatie -committee op zondag 11 .9 werden de beperkte groep kunstenaars (een veertigtal , Russen, Turken , Oekrainers, Canadezen , Duitsers, Polen , een Italiaanse, 2 Fransen)door de nieuwe jonge burgemeester van de stad ontvangen., waarbij het accent vooral lag op een nieuwe aanknoping met de tijd en verwezenlijkingen van Bourgiba.Hij was uit Monastir. Zijn bureau en werkkamer werden getoond. Daarna volgde een fotosessie met de Tunesiche vlag en een gastvrije ontvangst. Tenslotte werd de stad , de medina, het ribat, het mausoleum van Bourgiba bezocht. In de namiddag werd en werken van de plaatselijke Tunesische kunstenaars getoond in het Musée International de Monastir bij de Marina. Het viel erg op hoe de kunstenaars de revolutie in hun werk geintegreerd hadden en de gebeurtenissen becommentarieerden.

Mij werd voor de TV National 1 een verklaring gevraagd over mijn idee van hoe de Tunesiers die revolutie doorgevoerd hadden, vergeleken met de andere Arabische staten.

Op dinsdag 13.9 ging gelijk een excursie naar Tunis, een enige stad , heuvelachtig,met enge mooie straatjes , kleurrijke meesterstukken van poortjes aan haast ieder huis , wit met cypressen als pluimen tussen de horizontale en verticale lijnen,vanop de platte daken steeds de enig blauwe zee in zicht.

Daarna ging het naar Sidi Bou Said, een wijk verrezen in de nabijheid van het oude Carthago, Nabeul, het museum Bardo, een uniek mooi museum vol expressieve ,zeldzame mosaïken. Namiddag bezochten we het paleis Khaireddine (na een lange wandelweg midden door de enge straatjes van Tunis) met aanwezigheid van de minister van cultuur. Hier werden de werken van de afgelopen sessies tentoongesteld. Het paleis bevond zich op een Andalousisch uitziend plein. Het had iets Spaans met Arabische touch.

Na zeer geconcentreerde werkdagen waarin we ons werk probeerden voor elkaar te krijgen volgden er steeds avonden met muziek, dans (Ik was verwonderd over de lenigheid van zeer dikke danseressen die over het podium rolden en op archaische wijze moeiteloos bewogen. Dik is hier geliefd. Eén avond presenteerden verschillende kunstenaars de zeldzame stukken traditionele Tunesische kledij, waarbij ieder één creatie voordanste. De zwaar bewerkte goudbrocaten stukken vind je hier in West-Europa nog alleen in kledij voor kerkrituelen terug. Maar het zag er schitterend uit.

Wegens hevige storm werd het bezoek met schip aan het eiland Kuriat afgelast.

Op 22.9 werd een bezoek aan de stad Sousse met haar doolhof aan souks : overdekte straatjes als laatste uitstap afgehandeld. Daarna werd tot slot ons werk tentoongesteld in het internationaal museum aan de marina in aanwezigheid van de gouverneur met delegatie. Hij bleef bij alle werken stilstaan en liet zich door de kunstenaar verklaren wat de bedoeling was..

Naar aanleiding van de nieuw te gane weg , werkte ik in het aanpalende park met paleis en villa’s van Bourgiba, een soort architectuur en inplanting zoals Gerrit Rietveld in de 60ger jaren, maar met ingewerkte Arabische elementen, zeer Europees , zeer van zijn tijd , maar mooi en elegant.(wel verwaarloosd). Een van deze gebouwen werd in mijn werk een metafoor voor aanknoping met hun oude , nieuwe, moderne wereld. Ook in het kleinere werk gebruikte ik hun eigen omgeving, de oude trap naar het park, waar alleen Tunesiërs baadden als symbool voor de openliggende weg naar oude, nieuwe horizonten. De denker op een steen heeft daarover nog geen beslissing genomen.

Gabriella Cleuren.

Exhibition at Museum Zwijgershoek, Zwijgershoek 14 Sint-Niklaas - from 13.06 till 22.08.2010. For more info. click here...

'The idol'